A joy forever

Sonja en vriendin Lisa bepreken op de achterbank de verschillen tussen Gouda en onze toekomstige woonomgeving. Ik luister met een half oor naar het gekeuvel terwijl ik me concentreer op de route van de supermarkt naar huis. Plotseling valt het woord 'genitaliën'. Half gealarmeerd, half nieuwsgierig vraag ik om uitleg. Via de achteruitkijkspiegel kijken ze me verward aan. Wát zeiden we?
Een uitgebreide reconstructie volgt. En zo is het kennelijk gegaan:
'Dan moet je wel uitkijken voor criminelen op motoren, van die bendes.'
'Haha, de maffia bedoel je? Welnee, het is hier Limburg, geen Italië...'

Jeugdavondvierdaagse, finish, 19.43 uur

'Kijk eens, wil je een lekkere appel?'
'Neeee...! Nee!'

'Kijk eens, je mag een appel pakken.'
'Moet dat?'
'Nee hoor, het moet niet, het mag.'

'Hee! We krijgen een ijsje! O nee. Een appel...'

'We hebben vandaag 6 kilometer gelopen.'

'WC! WC, waar ben je?! O, daar ben je, eindelijk! WC!'

'Kijk eens, kies maar een lekkere appel uit.'
'Heeft u ook Granny Smith? Nee? Dan hoef ik niet.'

'De leukste school van Gouda... loopt zeker weten hier!'

'Mag ik een ijsje?'
'Thuis krijg je een ijsje, hier krijg je een appel.'

Zin

Tijn worstelt met zijn eigen gebrek aan motivatie voor een presentatie op school. Hij hangt zuchtend om ons heen en ziet er duidelijk de zin niet van in.
'Kan ik je helpen, Tijn?'
'Neu... ik moet het zelf doen... maar ik heb gewoon geen zin...'
Het is flauw, maar ik weet niets anders:
'O. Nou, dan maak je maar zin.'
Gelukkig heeft hij een sterk weerwoord.
'Die zin heb ik vaker gehoord!'