Tijn vindt het allemaal maar niks. Ze spreken niet eens fatsoenlijk Nederlands, al die Limburgers bij hem in de klas. Ze zitten niet naast je, maar langs je. Ze doen dingen soms extra in plaats van expres. Als wij hem voorspellen dat hij binnenkort vast ook dialect kan praten, dan wordt hij boos ('Als je iets wilt vragen, dan mail me maar' is een van de zinsconstructies waar hij zich mateloos aan ergert.)
Maar vandaag ontglipte hem iets. Jack was met hem mee naar boven geslopen (met ons beider goedkeuring) en kwam toch even later via het kattenluikje van buiten naar binnen.
'He? Jack was toch mee naar boven gegaan?'
'Ja, maar hij wilde gelijk weer naar onder.'
