Twee Johanna's

En op een bepaald moment

Kijk je naar de rug van je kind

Dat zomaar in de verte verdwijnt en het lijkt

Of het nog even zwaait

of desnoods omkijkt

Dus je lacht een warme glimlach en weet dat je niet roepen mag:

Wacht, nog even, kom nog even terug!

Je zwaait maar zwijgend naar die rug

Wat wankel van dat nieuwe gevoel

Kijk je onzeker om en ziet

Je vader en moeder, met diezelfde lach

Zwijgend zwaaiend naar jou en je kind

En daar achter, door een lichte mist

Zie je wat je al die tijd al wist:

De naamgevers, de twee Johanna’s

Je weet het niet zeker want het is niet goed te zien

Maar ze lijken zo tevreden

(Omdat ze iets weten?)

Over de loop van het leven:

‘Het is goed zo ‘

En dan lach je door je tranen heen

Ook al voelt het soms zo

Je bent niet alleen

Hittegolf

Deze dagen komt er warm water uit de kraan, aan welke knop je ook draait.
Deze dagen kun je de koelkast horen kreunen en de stortbak zien zweten.
Deze dagen moet je gewoon af en toe een huisdier een liefdevolle por geven 'om te zien of hij het nog doet'.
Deze dagen is zeven uur 's ochtends al te laat voor een steekvliegvrij rondje met de hond door het bos.
Deze dagen gaat 'de was ophangen' en 'de was afhalen' in één moeite door.
Deze dagen roepen juist om intensieve klussen als het fiksen van de grondwaterpomp om de wei te kunnen sproeien, hooi binnenhalen en een loodzware dazenvanger opbouwen.
Deze dagen is je blik soms zo onscherp dat je op een verpakking vazendanger (vaasgevaar?) leest in plaats van dazenvanger. (Tot iemand een stift pakt en er dwazenvanger van maakt.)
Deze dagen sukkel je overdag in de schaduw in slaap en lig je 's nachts als een zeester in bed, wetend dat elke beweging een nieuwe zweetaanval oproept.
Deze dagen... mij hoor je niet klagen.