Vanmorgen heb ik grotendeels wachtend doorgebracht. Voor mijn eerste afspraak was ik zelf te vroeg. Vervolgens bijna een uur gewacht of de foto was gelukt; gewacht op mijn beurt voor foto nummer twee; gewacht op mijn specialist en gewacht voor het bloedprikken.
Het schoot me in wachtkamer nummer drie plotseling te binnen (niet voor de eerste keer trouwens) dat 'patient' het Engelse woord voor 'geduldig' is. Als een goed patiënt bleef ook ik geduldig, om niet te zeggen lijdzaam, wachten tot ik aan alle kanten bekeken, doorgelicht, geprikt en beklopt was en ik weer naar buiten mocht - voor weer een jaar goedgekeurd.
Met geduldig zijn heb ik geen grote moeite. Toch ben ik, net als ieder jaar, na afloop ongelooflijk moe en leeg. Ik trek me even terug tot ik weer goed in mijn vel zit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten