Twee Johanna's

En op een bepaald moment

Kijk je naar de rug van je kind

Dat zomaar in de verte verdwijnt en het lijkt

Of het nog even zwaait

of desnoods omkijkt

Dus je lacht een warme glimlach en weet dat je niet roepen mag:

Wacht, nog even, kom nog even terug!

Je zwaait maar zwijgend naar die rug

Wat wankel van dat nieuwe gevoel

Kijk je onzeker om en ziet

Je vader en moeder, met diezelfde lach

Zwijgend zwaaiend naar jou en je kind

En daar achter, door een lichte mist

Zie je wat je al die tijd al wist:

De naamgevers, de twee Johanna’s

Je weet het niet zeker want het is niet goed te zien

Maar ze lijken zo tevreden

(Omdat ze iets weten?)

Over de loop van het leven:

‘Het is goed zo ‘

En dan lach je door je tranen heen

Ook al voelt het soms zo

Je bent niet alleen