Sonja heeft een vriend. Vandaag is het precies een half jaar 'aan'. Eergisteren waren zij, hij en ik in het ziekenhuis: ze heeft haar sleutelbeen gebroken en moest gezien worden door de chirurg. Het is even wennen aan een andere persoon die net zo bezorgd is om haar.
De vriend bedoel ik, niet de chirurg.
Als we teruglopen door de brede gang komen we door een dubbele, openstaande deur. Even zoeken en ja hoor: 'We kunnen met zijn drieën door de deur', zegt Sonja onbedoeld filosofisch.
Buiten lopen ze vast vooruit naar de auto terwijl ik het parkeerkaartje betaal bij de automaat. Iets later loop ik achter ze. Ze lopen dicht bij elkaar, hand in hand.
Afstand is goed. Vooral als we af en toe nog door één deur kunnen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten