Losgeweekt van grote broer en interactieve schermpjes, kletst Tijn me op Schiermonnikoog de oren van het hoofd. Hij is creatief in zijn taalgebruik: een fazant wordt een duinkip en een vreemdsoortig appelboompje ziet hij aan voor een duinpruim.
Als hij op speurtocht door de bramentakken in een kuiltje stapt en ik vraag of hij zich geen pijn heeft gedaan, antwoordt hij droog: 'Nee. Enkel mijn enkel.'
zondag 25 september 2016
woensdag 7 september 2016
Brandend zand
In de duinen van Schiermonnikoog zien we een fazant die zich eens heerlijk ingraaft in het zand. 'Kijk', zegt Tijn. 'Die neemt een fa-zantbad.'
Abonneren op:
Reacties (Atom)