Losgeweekt van grote broer en interactieve schermpjes, kletst Tijn me op Schiermonnikoog de oren van het hoofd. Hij is creatief in zijn taalgebruik: een fazant wordt een duinkip en een vreemdsoortig appelboompje ziet hij aan voor een duinpruim.
Als hij op speurtocht door de bramentakken in een kuiltje stapt en ik vraag of hij zich geen pijn heeft gedaan, antwoordt hij droog: 'Nee. Enkel mijn enkel.'
Geen opmerkingen:
Een reactie posten