Niet zo makkelijk

Tijn heeft het moeilijk. Omdat ik zelf geen vlees eet, vraag ik hem regelmatig om vlees klaar te maken voor het avondeten. Natuurlijk net als hij een potje zit te gamen. Maar hij komt altijd te hulp. Staand voor de open koelkast bekijkt hij de opties.
'Mmm... rollade... nee, das te ingewikkeld...'

Creativitijn

Losgeweekt van grote broer en interactieve schermpjes, kletst Tijn me op Schiermonnikoog de oren van het hoofd. Hij is creatief in zijn taalgebruik: een fazant wordt een duinkip en een vreemdsoortig appelboompje ziet hij aan voor een duinpruim.
Als hij op speurtocht door de bramentakken in een kuiltje stapt en ik vraag of hij zich geen pijn heeft gedaan, antwoordt hij droog: 'Nee. Enkel mijn enkel.'

Brandend zand

In de duinen van Schiermonnikoog zien we een fazant die zich eens heerlijk ingraaft in het zand. 'Kijk', zegt Tijn. 'Die neemt een fa-zantbad.'

Verlicht

'Wat schrijf je leuk',  hoor ik wel eens. Van wie ik dat heb? Mijn vader kan een goede woordgrap enorm waarderen en maakt ze zelf ook. En mijn moeder is van de spitsvondigheden:
Sonja en Vriend zitten naast elkaar op de bank, ieder verdiept in hun telefoonschermpje dat een kunstmatig licht op hun gezicht werpt. Mijn moeder kijkt ernaar: 'De jeugd van tegenwoordig heeft verlichte gezichten!'

Zeuven

Al sinds ik Boudewijn ken, spreekt hij het cijfer 7 uit als 'zeuven'. Ik ben daar al zo aan gewend dat ik er niet meer om hoef te grinniken. En ik zeg ook al geen 'neugen' meer tegen de 9.
Tot gisteren.
'Ik ga misschien eens meedoen met de zeuvenheuvelenloop',  zegt Bou. 'Waarom lach je nou?'
Omdat je er zo'n sneu bekje van krijgt, Bou.
'Kijk daar! Zeuven veulens op de zeuvenheuvelen!'

Moederdag 2016

Bananensmoothie. Een groene specht. Zon. Wandelen. Mama Hooglander met heel klein kalfje.  Heide. De geur van naaldbomen in de warmte. Kikkertjes. Ligstoel. Mooie theedoos, lieve kinderen. Verse muntthee. Meloen. Scharrelende kippen. Vuurschaal. Paarden in het donker. Rosé. Zacht bed.

Door één deur

Sonja heeft een vriend. Vandaag is het precies een half jaar 'aan'. Eergisteren waren zij, hij en ik in het ziekenhuis: ze heeft haar sleutelbeen gebroken en moest gezien worden door de chirurg. Het is even wennen aan een andere persoon die net zo bezorgd is om haar.
De vriend bedoel ik, niet de chirurg.
Als we teruglopen door de brede gang komen we door een dubbele, openstaande deur. Even zoeken en ja hoor: 'We kunnen met zijn drieën door de deur', zegt Sonja onbedoeld filosofisch.
Buiten lopen ze vast vooruit naar de auto terwijl ik het parkeerkaartje betaal bij de automaat. Iets later loop ik achter ze. Ze lopen dicht bij elkaar, hand in hand.
Afstand is goed. Vooral als we af en toe nog door één deur kunnen.

Pubertijn

Bazig en bozig bezig, en de helft van de tijd zelf niet weten waarom: maak kennis met de Pubertijn. Morrend loopt hij de trap af.
'Succes vandaag, je ziet er goed uit', zeg ik.
'Hetzelfde', zegt hij kort. Waarna we allebei ineens heel hard moeten lachen.

Tuinvogeltelling

Luister, Vinkjes

Ik wil je iets vertellen

Zondagkoffie, ongekamd haar

Lijst en pen, wij zaten klaar

Om jullie eens lekker te tellen

En jullie waren... waar?

Precies drie dagen later

Dat is nog het gekst
Waren jullie plotseling er

Samen met die Ekst