49

Dit jaar ben ik 49 geworden. Ik geniet hartgrondig van alles wat op mijn pad komt: nieuwe contacten, nieuwe inzichten, een nieuwe woonomgeving die voelt als veilige plek voor alle mensen en dieren waar ik voor mag zorgen. Kortom, ik beschouw mezelf als een bewust levend mens. Extra vreemd vind ik het daarom, dat ik vandaag pas met een schok besefte: mijn moeder werd ook 49 toen ik in december 1993 kwam vertellen dat ik kanker had!
We vierden dat jaar haar verjaardag met een etentje en omdat ik de voorkeur had uitgesproken ‘alles zo gewoon mogelijk door te laten gaan’, zaten we elkaar om een grote tafel bleek aan te kijken. Mijn ouders, mijn broer en zus met hun partners, Bou en ik en Jasper van anderhalf. En nog een gast. Een ongewenste, ongenode, zwijgzame want doodgezwegen gast. Dat was Hodgkin. We zouden hem later veel beter leren kennen maar op dat moment was de sfeer verstikkend. Voor ons allemaal was de toekomst een angstige plek waar we niet aan wilden denken.
Als spil van ons jonge gezin had ik destijds mijn handen vol aan mijzelf en mijn verdriet. Dat het voor Bou net zo goed een zware periode was zag ik ook nog wel. Maar pas nu voel ik wat mijn familie, en mijn moeder in het bijzonder, gevoeld moet hebben. De liefde en zorg voor kind en dier gaat soms door merg en been, die is in sommige situaties overweldigend, bijna een te grote emotie voor één persoon.
We zijn op het moment gelukkig (en) gezond. Dat is iets om te vieren. Elke dag weer.

Warme adem

Het is een frisse avond maar de maan werpt een helder licht over de wei. Sonja en ik lopen even langs de paarden om ze een goede nachtrust te wensen. Plotseling grijpt Sonja me bij mijn arm:
'Daar ligt iets in het gras! Ik zie het ademen!'
En inderdaad, vlak bij Fraekja komen rookpluimpjes omhoog in het zilveren licht. We sluipen dichterbij. En kijken recht in het gezicht van... een vers geproduceerde plak mest.

Accordeon

Er is mij nu zoiets raars overkomen. Het begon zo. Toevallig zag ik dat De Dijk in Panningen optrad, dat is een half uurtje bij ons vandaan. Ik heb voor mijn verjaardag ook al kaartjes gekregen voor een concert in Eindhoven, maar we hadden zin in een spontane actie; Panningen was nog niet uitverkocht dus daar gingen we.
Er hing een apart sfeertje in de zaal. Mensen leken meer te komen om eens gezellig bij te kletsen en foto's van elkaar te maken (met de band op de achtergrond) dan om van de muziek te genieten. Huub, de zanger, riep een paar keer aardig maar indringend op om die mobieltjes nou eens weg te leggen. 'Hier gebeurt het! Wees erbij, helemaal, want vanavond gaat het gebeuren!' Wat mij betreft heeft hij gelijk gekregen. Want ik ben verliefd geworden. Op een instrument.
Tijdens een van de nummers stapte namelijk een bandlid naar voren met een Hohner accordeon en vraag me niet hoe, maar dat was in één keer raak. Ik hoorde en voelde de muziek tot in mijn tenen. En nu komt het rare. Ben ik de enige die wel eens fantaseert dat een artiest op dat podium alleen voor jou speelt? Dat je exclusief oogcontact hebt? In ieder geval, dat gebeurde nu dus in werkelijkheid. De muzikant kwam naar voren op het podium en keek mij langdurig, lachend, recht in de ogen terwijl hij speelde. En nogal opvallend ook. Twee mede-oudere-meisjes die bij elkaar hoorden, een links van mij en eentje rechts, keken elkaar bevreemd aan en haalden hun schouders op.
Maar ik kreeg de boodschap. Ik ga een accordeon kopen en les nemen. Oefenen doe ik wel ergens in de wei of in het bos.
Gelukkig kwamen we na afloop de beste man niet tegen. Dan had ik waarschijnlijk geroepen: 'Meneer, ik ben verliefd op uw instrument!' En dat kunnen we niet hebben.

Nee, echt!

Na het eten kondigt Tijn dat hij naar boven gaat. Om te gamen.
'Heb je geen huiswerk op de planning staan? Voor de toetsweek volgende week?' vraag ik.
'O... nou, dan kijk ik even of dat zo is, en anders ga ik gamen.' Dan zie ik natuurlijk de bui al hangen. Een wijs ouderlijk advies lijkt me hier op zijn plaats.
'Je moet wel echt serieus kijken!'
Hij zucht, recht zijn rug en trekt een indrukwekkend ernstig gezicht.
'Eh, wat doe je?'
'Ik moest seriéus kijken toch...?'
Soms begrijpen we elkaar net niet helemaal.