Er is mij nu zoiets raars overkomen. Het begon zo. Toevallig zag ik dat De Dijk in Panningen optrad, dat is een half uurtje bij ons vandaan. Ik heb voor mijn verjaardag ook al kaartjes gekregen voor een concert in Eindhoven, maar we hadden zin in een spontane actie; Panningen was nog niet uitverkocht dus daar gingen we.
Er hing een apart sfeertje in de zaal. Mensen leken meer te komen om eens gezellig bij te kletsen en foto's van elkaar te maken (met de band op de achtergrond) dan om van de muziek te genieten. Huub, de zanger, riep een paar keer aardig maar indringend op om die mobieltjes nou eens weg te leggen. 'Hier gebeurt het! Wees erbij, helemaal, want vanavond gaat het gebeuren!' Wat mij betreft heeft hij gelijk gekregen. Want ik ben verliefd geworden. Op een instrument.
Tijdens een van de nummers stapte namelijk een bandlid naar voren met een Hohner accordeon en vraag me niet hoe, maar dat was in één keer raak. Ik hoorde en voelde de muziek tot in mijn tenen. En nu komt het rare. Ben ik de enige die wel eens fantaseert dat een artiest op dat podium alleen voor jou speelt? Dat je exclusief oogcontact hebt? In ieder geval, dat gebeurde nu dus in werkelijkheid. De muzikant kwam naar voren op het podium en keek mij langdurig, lachend, recht in de ogen terwijl hij speelde. En nogal opvallend ook. Twee mede-oudere-meisjes die bij elkaar hoorden, een links van mij en eentje rechts, keken elkaar bevreemd aan en haalden hun schouders op.
Maar ik kreeg de boodschap. Ik ga een accordeon kopen en les nemen. Oefenen doe ik wel ergens in de wei of in het bos.
Gelukkig kwamen we na afloop de beste man niet tegen. Dan had ik waarschijnlijk geroepen: 'Meneer, ik ben verliefd op uw instrument!' En dat kunnen we niet hebben.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten