49

Dit jaar ben ik 49 geworden. Ik geniet hartgrondig van alles wat op mijn pad komt: nieuwe contacten, nieuwe inzichten, een nieuwe woonomgeving die voelt als veilige plek voor alle mensen en dieren waar ik voor mag zorgen. Kortom, ik beschouw mezelf als een bewust levend mens. Extra vreemd vind ik het daarom, dat ik vandaag pas met een schok besefte: mijn moeder werd ook 49 toen ik in december 1993 kwam vertellen dat ik kanker had!
We vierden dat jaar haar verjaardag met een etentje en omdat ik de voorkeur had uitgesproken ‘alles zo gewoon mogelijk door te laten gaan’, zaten we elkaar om een grote tafel bleek aan te kijken. Mijn ouders, mijn broer en zus met hun partners, Bou en ik en Jasper van anderhalf. En nog een gast. Een ongewenste, ongenode, zwijgzame want doodgezwegen gast. Dat was Hodgkin. We zouden hem later veel beter leren kennen maar op dat moment was de sfeer verstikkend. Voor ons allemaal was de toekomst een angstige plek waar we niet aan wilden denken.
Als spil van ons jonge gezin had ik destijds mijn handen vol aan mijzelf en mijn verdriet. Dat het voor Bou net zo goed een zware periode was zag ik ook nog wel. Maar pas nu voel ik wat mijn familie, en mijn moeder in het bijzonder, gevoeld moet hebben. De liefde en zorg voor kind en dier gaat soms door merg en been, die is in sommige situaties overweldigend, bijna een te grote emotie voor één persoon.
We zijn op het moment gelukkig (en) gezond. Dat is iets om te vieren. Elke dag weer.