Wandelen? Lopen? Rennen!

 Bou en ik gaan wandelen en Sonja leest vast hardop de routebeschrijving voor.
'Bij de gevorkte boom op de heuvel R. Negeer alle zijpaden, bij de T-splitsing L. Jongens, dit wordt niks. Wat een raar verhaal. En waar staan die R en die L eigenlijk voor?'
'Tja. Wat denk je zelf?'
Ze denkt diep na.
'Rennen en Lopen...?'

Goed gesprek

Tijn vertelt aan tafel iets over de kantine. Bou prikt afwezig in zijn bord.
'Heb je ook nog iets gegeten dan in de kantine?'
'Een bakje corvee...' zegt Tijn vaag.
'Cornflakes? O, lekker...'
En volkomen tevreden over dit gesprek vervolgen ze de maaltijd.

49

Dit jaar ben ik 49 geworden. Ik geniet hartgrondig van alles wat op mijn pad komt: nieuwe contacten, nieuwe inzichten, een nieuwe woonomgeving die voelt als veilige plek voor alle mensen en dieren waar ik voor mag zorgen. Kortom, ik beschouw mezelf als een bewust levend mens. Extra vreemd vind ik het daarom, dat ik vandaag pas met een schok besefte: mijn moeder werd ook 49 toen ik in december 1993 kwam vertellen dat ik kanker had!
We vierden dat jaar haar verjaardag met een etentje en omdat ik de voorkeur had uitgesproken ‘alles zo gewoon mogelijk door te laten gaan’, zaten we elkaar om een grote tafel bleek aan te kijken. Mijn ouders, mijn broer en zus met hun partners, Bou en ik en Jasper van anderhalf. En nog een gast. Een ongewenste, ongenode, zwijgzame want doodgezwegen gast. Dat was Hodgkin. We zouden hem later veel beter leren kennen maar op dat moment was de sfeer verstikkend. Voor ons allemaal was de toekomst een angstige plek waar we niet aan wilden denken.
Als spil van ons jonge gezin had ik destijds mijn handen vol aan mijzelf en mijn verdriet. Dat het voor Bou net zo goed een zware periode was zag ik ook nog wel. Maar pas nu voel ik wat mijn familie, en mijn moeder in het bijzonder, gevoeld moet hebben. De liefde en zorg voor kind en dier gaat soms door merg en been, die is in sommige situaties overweldigend, bijna een te grote emotie voor één persoon.
We zijn op het moment gelukkig (en) gezond. Dat is iets om te vieren. Elke dag weer.

Warme adem

Het is een frisse avond maar de maan werpt een helder licht over de wei. Sonja en ik lopen even langs de paarden om ze een goede nachtrust te wensen. Plotseling grijpt Sonja me bij mijn arm:
'Daar ligt iets in het gras! Ik zie het ademen!'
En inderdaad, vlak bij Fraekja komen rookpluimpjes omhoog in het zilveren licht. We sluipen dichterbij. En kijken recht in het gezicht van... een vers geproduceerde plak mest.

Accordeon

Er is mij nu zoiets raars overkomen. Het begon zo. Toevallig zag ik dat De Dijk in Panningen optrad, dat is een half uurtje bij ons vandaan. Ik heb voor mijn verjaardag ook al kaartjes gekregen voor een concert in Eindhoven, maar we hadden zin in een spontane actie; Panningen was nog niet uitverkocht dus daar gingen we.
Er hing een apart sfeertje in de zaal. Mensen leken meer te komen om eens gezellig bij te kletsen en foto's van elkaar te maken (met de band op de achtergrond) dan om van de muziek te genieten. Huub, de zanger, riep een paar keer aardig maar indringend op om die mobieltjes nou eens weg te leggen. 'Hier gebeurt het! Wees erbij, helemaal, want vanavond gaat het gebeuren!' Wat mij betreft heeft hij gelijk gekregen. Want ik ben verliefd geworden. Op een instrument.
Tijdens een van de nummers stapte namelijk een bandlid naar voren met een Hohner accordeon en vraag me niet hoe, maar dat was in één keer raak. Ik hoorde en voelde de muziek tot in mijn tenen. En nu komt het rare. Ben ik de enige die wel eens fantaseert dat een artiest op dat podium alleen voor jou speelt? Dat je exclusief oogcontact hebt? In ieder geval, dat gebeurde nu dus in werkelijkheid. De muzikant kwam naar voren op het podium en keek mij langdurig, lachend, recht in de ogen terwijl hij speelde. En nogal opvallend ook. Twee mede-oudere-meisjes die bij elkaar hoorden, een links van mij en eentje rechts, keken elkaar bevreemd aan en haalden hun schouders op.
Maar ik kreeg de boodschap. Ik ga een accordeon kopen en les nemen. Oefenen doe ik wel ergens in de wei of in het bos.
Gelukkig kwamen we na afloop de beste man niet tegen. Dan had ik waarschijnlijk geroepen: 'Meneer, ik ben verliefd op uw instrument!' En dat kunnen we niet hebben.

Nee, echt!

Na het eten kondigt Tijn dat hij naar boven gaat. Om te gamen.
'Heb je geen huiswerk op de planning staan? Voor de toetsweek volgende week?' vraag ik.
'O... nou, dan kijk ik even of dat zo is, en anders ga ik gamen.' Dan zie ik natuurlijk de bui al hangen. Een wijs ouderlijk advies lijkt me hier op zijn plaats.
'Je moet wel echt serieus kijken!'
Hij zucht, recht zijn rug en trekt een indrukwekkend ernstig gezicht.
'Eh, wat doe je?'
'Ik moest seriéus kijken toch...?'
Soms begrijpen we elkaar net niet helemaal.

Dichter

Op Schiermonnikoog word ik altijd zó rustig dat als vanzelf mijn creatieve sappen harder gaan stromen. Blijkbaar ben ik niet de enige. In de rij bij bakker Klontje gooit Tijn er iets uit dat per ongeluk rijmt. Hij hoort het zelf ook:
'Hee, dat rijmt... alsof je een koekje aan een brood vast lijmt...'

A joy forever

Sonja en vriendin Lisa bepreken op de achterbank de verschillen tussen Gouda en onze toekomstige woonomgeving. Ik luister met een half oor naar het gekeuvel terwijl ik me concentreer op de route van de supermarkt naar huis. Plotseling valt het woord 'genitaliën'. Half gealarmeerd, half nieuwsgierig vraag ik om uitleg. Via de achteruitkijkspiegel kijken ze me verward aan. Wát zeiden we?
Een uitgebreide reconstructie volgt. En zo is het kennelijk gegaan:
'Dan moet je wel uitkijken voor criminelen op motoren, van die bendes.'
'Haha, de maffia bedoel je? Welnee, het is hier Limburg, geen Italië...'

Jeugdavondvierdaagse, finish, 19.43 uur

'Kijk eens, wil je een lekkere appel?'
'Neeee...! Nee!'

'Kijk eens, je mag een appel pakken.'
'Moet dat?'
'Nee hoor, het moet niet, het mag.'

'Hee! We krijgen een ijsje! O nee. Een appel...'

'We hebben vandaag 6 kilometer gelopen.'

'WC! WC, waar ben je?! O, daar ben je, eindelijk! WC!'

'Kijk eens, kies maar een lekkere appel uit.'
'Heeft u ook Granny Smith? Nee? Dan hoef ik niet.'

'De leukste school van Gouda... loopt zeker weten hier!'

'Mag ik een ijsje?'
'Thuis krijg je een ijsje, hier krijg je een appel.'

Zin

Tijn worstelt met zijn eigen gebrek aan motivatie voor een presentatie op school. Hij hangt zuchtend om ons heen en ziet er duidelijk de zin niet van in.
'Kan ik je helpen, Tijn?'
'Neu... ik moet het zelf doen... maar ik heb gewoon geen zin...'
Het is flauw, maar ik weet niets anders:
'O. Nou, dan maak je maar zin.'
Gelukkig heeft hij een sterk weerwoord.
'Die zin heb ik vaker gehoord!'

Kalender

Wat zo onschuldig begon, gaat van kwaad tot erger. Ik heb het over onze 'Boer zoekt vrouw'-scheurkalender die op het toilet hangt. In een melige bui hing ik daar een zwarte fineliner bij zodat ik me af en toe een woordgrapje kon veroorloven. Natuurlijk zijn de mijne, en die van Sonja, braaf en onschuldig. Van de tekst 'Grasboter: het hele jaar door' maken wij 'het hele haar door' en dan glimlachen we wat. Maar er zijn mensen in ons gezin, ik noem geen namen, die van extra schunnig houden. 'Boer zoekt vrouw' geeft dan al aanleiding tot gegiebel; je hoeft tenslotte maar één letter te veranderen. En dan is het hek van de dam. Hoor je dus uit ons toilet besmuikt gegiechel of ongecontroleerd geschater, dan weet je genoeg. Daar heeft weer iemand een aanval van Gilles de la Tourette gehad.

Verloren

Het is niet de bedoeling om een hockeybal hoog te slaan maar het kan natuurlijk wel. Tijn kreeg er eens eentje tegen zijn hoofd en vertelt daar een sterk verhaal bij. Bou luistert belangstellend.
'Heb je er iets aan overgehouden?'
Tijn kijkt op zijn glazigst:
'Nee. Ik ben er iets door kwijtgeraakt.'

Hugs

Een boxershort met de tekst HUGO BOSS op de boord zo in elkaar zetten dat er, precies boven de bilnaad, HUG S komt te staan. Dat vind ik nou humor.

Beauty

Boudewijn vindt mij nog steeds de knapste; ik ben een gelukkig mens. 'Beauty and the Beast', zegt hij tegen de kinderen als die ons betrappen op een innige omhelzing.Tijn is minder complimenteus: 'Waar is die beauty dan?'

Op/met het verkeerde been

Heel Gouda wordt op de schop genomen. Dat maakt het er niet makkelijker op om van huis naar school te fietsen, ontdekt Tijn.
'Het spoortunneltje is dicht, hoe moet ik nu fietsen?'
We bespreken een aantal alternatieven maar hij ziet het niet voor zich. Omdat ik dat gevoel heel goed ken, bied ik aan mee te fietsen. En zo sta ik voor het eerst sinds maanden in een donkere schuur aan mijn fiets te sjorren. In het achterpad hoor ik de werklui al bezig aan de riolering. Het klinkt vandaag wel erg dichtbij en dat klopt ook; ze hebben zelfs onaangekondigd onze tuindeur van buitenaf afgesloten. Door een kier zie ik een sliert afzetlint aan de deurkruk. Opgesloten in onze eigen tuin! Dan maar met de fiets door het huis. Mopperend op zoveel ongemak rijd ik met Tijn mee tot een bekend punt. Op de terugweg rijd ik bijna een onverlichte fietser aan, negeer mijn eigen dochter en zwaai veel te enthousiast naar iemand die ik aanzie voor haar vriendin.
Ik vrees dat het niet meer goed komt met deze dag.